In bijna elk advies dat je krijgt over je loopbaan, je functie, je team, je priveleven etc. is de stelling dat doelen haalbaar moeten zijn. Niets zo frustrerend als een doel dat niet gehaald kan worden. Maar is dat wel zo? Zijn goed geformuleerde doelen inderdaad haalbaar?
Een zinsnede uit Joke Harmsen's Stil de Tijd doet me twijfelen aan de noodzaak een doel te kunnen bereiken. Ze citeert daarbij uit het werk van Bachmann. ..."in de stijd tussen het mogelijke en onmogelijke vergroten wij onze mogelijkheden. Dat wij deze spanningsverhouding, waardoor wij groeien, kunnen ontwikkelen, daarop meen ik komt het aan; dat wij ons richten op een doel, dat echter, zodra wij het benaderen, zich nog eenmaal verwijdert."
Op die manier, in mijn eigen woorden, ontstaat een verlangen, een streven om iets te bereiken dat we nooit helemaal kunnen bereiken. Een zoektocht dus die ons beter maakt. Die ons blijft stimuleren en fascineren.
Het doet mij onwillekeurig denken aan een verhaal uit mijn puberteit van een jongen die als doel had om op zijn zestiende zijn eigen brommer te kunnen kopen. Hij was het voorbeeld voor iedereen: gedreven, gefocust, goed presterend en sociaal. Hij had rust, want hij wist wat hij wilde. Tot grote frustatie van zijn leeftijdsgenoten die geen doel hadden, die zoekende waren. Hij had rust tot hij zijn brommer had gekocht... op dat moment werd alles anders. Hij was klaar en wist niet meer wat hij nu moest. De brommer heeft hem in ieder geval nooit het geluk gebracht dat hij verwacht had.
Dat het lastig is een doel te formuleren dat balanceert tussen het mogelijke en onmogelijke merk ik persoonlijk op dit moment ook. We zijn met onze afdeling de doelen voor de komende jaren aan het formuleren. Daarbij staan we onszelf toe om vrijuit te denken. Om doelen te maken, en verhalen te construeren, die misschien wel nooit realiteit worden. Het ene moment verbindt het ons en verleidt het mij na te denken over wat ik echt met mijn collega's zou willen bereiken. Een ander moment denk ik; maar wat nu? Wat gaan we nu echt doen? Waar gaan we elkaar op aanspreken straks? De oplossing op dit dilemma heb ik niet, wellicht helpt het als we het gewoon een proberen. Als we ons dit keer echt niet laten verleiden tot een doel dat specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden is. Ik ben benieuwd of het ons lukt en wat het ons gaat brengen.
