Casus
Frits is in zijn vrije tijd actief als vrijwilliger bij de plaatselijke voetbalvereniging. Net zoals bij vele andere vaders, drijft ook de vereniging van Frits op vrijwilligers die van voetbal houden en zich inspannen om hun kinderen optimaal te kunnen laten sporten.
Een actueel thema is de toenemende agressie op, maar vooral ook rondom het veld. Niet in de laatste plaats van ouders die hun kinderen opzetten tegen de scheidsrechter, bijvoorbeeld door het expres maken van overtredingen.
Nadat een voetbalwedstrijd is gestaakt vanwege deze toegenomen agressie, besluit een aantal verenigingen om over dit thema een bestuursbijeenkomst te beleggen.
Frits is één van de 12 aanwezigen op deze bijeenkomst; het zijn voor hem allemaal bekenden. Ook de KNVB is aanwezig. De bijeenkomst begint met de constatering dat iedereen het probleem herkent en dat het genoeg is geweest. Iedereen vindt dat er gezamenlijk iets aan gedaan moet worden, dat er een soort protocol moet worden opgesteld. Maar hoe doe je dat?
Er ontstaat een discussie, waarin sommigen beweren dat het roepen van ‘achterlijke hond’ of ander intimiderend taalgebruik moet kunnen. Het ene scheldwoord overschreeuwt het andere en Frits vraagt zich af: 'Waar gaat dit over? We zijn op zoek naar de grenzen op het veld, maar komen er in deze discussie niet eens samen uit'. Hij voelt zich geïntimideerd door uitspraken van enkele aanwezigen, maar het lukt hem niet er iets van te zeggen.
De discussie dendert echter door tot Frits een 'kookpunt' bereikt. Hij realiseert zich: “Nu gaan anderen mijn grens over. Wat ga ik doen? Ga ik hen overtuigen van mijn normen en waarden of gooi ik de handdoek in de ring?”
Waar ligt jouw grens?
De Semplice-deelnemers proberen zich te verplaatsen in de situatie van Frits. In een discussie wordt duidelijk dat niet ‘een’ grens, maar ‘de' grens van Frits is overtreden: hij voelt zich aangetast in zijn normen en waarden. Het doel van de bijeenkomst was om een aanspreekcultuur tot stand te brengen, maar daar is geen ruimte voor. Sterker nog, de agressie die op het veld speelt, is ook tijdens de bijeenkomst aanwezig. Voor Frits was er sprake van normvervaging, waardoor hij zich ongemakkelijk voelde. Toch liet hij het moment voorbij gaan zonder er iets van te zeggen: hij viel stil en capituleerde.
Wat zouden de Semplice-deelnemers hebben gedaan?
Klaartje zou in deze situatie het doel lang voor ogen houden en op een zeker moment ‘het toneel’ zijn opgegaan. Door middel van overdrijvingen zou ze de personen die tijdens de bijeenkomst het hardste schreeuwden als voorbeeld voor de discussie gebruiken.
Anja voelt de verontwaardiging in haar buik. Ze zou proberen te benoemen wat ze zag en vragenderwijs de aanwezigen bewust maken van de situatie.
Bea twijfelt en weet niet of ze zou dichtslaan of geëmotioneerd zou raken. Ze betwijfelt of ze in staat zou zijn om de situatie objectief te beschouwen als ze zich aangevallen voelt.
Vanuit dit voorbeeld gaat het gesprek over naar het onderzoeken van de vraag: Hoe ver moet je gaan in (eenvoudig) samenwerken?
Klaartje realiseert zich dat je eigen normen en waarden enorm belangrijk zijn. Als die in het geding zijn, is het lastig om je emoties in de hand te houden. Voor Anja is een goede graadmeter van succesvol samenwerken de energie die ze ervan krijgt. Als 'willen' samenwerken verandert in ‘moeten’ samenwerken, houdt het voor haar op. Vanuit zelfbescherming trekt zij daar een grens.
Voor Bea is het ook duidelijk dat er grenzen zijn aan samenwerking, namelijk haar eigen grens: "Je moet onder ogen zien dat je niet met iedereen kunt samenwerken. Het is net als dat spelletje vroeger: wat je zegt ben je zelf. Hoe geloofwaardig ben je nog in een samenwerking die jouw grens overschrijdt?"
Stap er eens uit!
Je eigen grenzen zijn dus belangrijk bij de vraag: Hoe ver moet je gaan in (eenvoudig) samenwerken? Aan het einde van de discussie zijn de deelnemers het eens met de stelling dat opgeven niet altijd verliezen is. Soms kun je het beste besluiten om uit een samenwerking te stappen en je eigen grens te respecteren.
