Uitbesteden van maatschappelijk vastgoed

 

Om te bepalen welke vastgoedtaken een gemeente aan de markt kan overdragen moeten binnen  de gemeentelijke vastgoedportefeuille deelportefeuilles worden onderscheiden. De invalshoeken daartoe zijn: de afhankelijkheid van de gebruiker van (gemeentelijke) subsidies en de alternatieve aanwendbaarheid van het vastgoedobject.

Het uitbesteden van maatschappelijk vastgoed is eenvoudiger naarmate het gebouw couranter is en naarmate de gebruiker minder afhanleijk is van subsidies.
Gemeenten kunnen dit via twee strategieën stimuleren:

• Verzelfstandiging van de gebruiker van het vastgoed
  De gebruiker wordt beschouwd als exploitant en wordt aangesproken op de zijn integrale (bedrijfs)exploitatie. De verzelfstandiging van de gebruiker leidt tot een bedrijfsmatige exploitatie en een bredere en commerciële blik op de markt. Kenmerkende uitwerkingen hiervan zijn verruiming  van de openingstijden, verbreding van de doelgroepen. Een filmhuis commercialiseert haar bedrijfsvoering door de programmering en marketing aan te passen aan een bredere doelgroep, waardoor ze minder afhankelijk wordt van publiek geld.
  Vanuit de gemeente kan dit worden gestimuleerd door de introductie van een lumpsumfinanciering en/of -subsidiering.
• Verbeteren van de marktconformiteit van de gebouwen en het gebouwbeheer
  Marktconformiteit wordt verkregen als het gebouw meer (toekomstige) gebruiksmogelijkheden krijgt. De flexibiliteit van het gebouw kan worden vergroot door stramienvoering, maatvoering en compartimentering of clustering. Maar ook de gemeente kan de toekomstige gebruiksmogelijkheden verbeteren door een flexibel of ruimer bestemmingsplan.

 Uiteraard zijn er soms ook combinaties van deze twee strategieën mogelijk.

 

Download hieronder de publicatie(s):

Auteur(s):

Tags bij dit artikel:

Schrijf uw reactie op dit artikel